زيرا بين انجام مراسم اولى در منى ( حلق - رمى - قربانى ) و اعمال دوباره در آن ( رمى جمرات ثلاث ) مناسك سه‌گانه مكه ( طوافين و سعى ) فاصله شده بنابراين هيچ حسنى در اين نيست كه مناسك اوّلى در منى را قبل از عود به آن قرار داده و اختصاص به اين معنى دهيم در حالى كه بعد از آن اعمال مكه قرار گرفته كه باعتبار قوّت تحقق معناى عود از آن سزاوار اين بود آن را اختصاص بذكر داده و بازگشت را از آن قرار مىداديم چنانچه عبارت صحيحى را كه ذكر نموديم مرحوم مصنف در دروس و ديگران به آن تعبير كرده‌اند و چون مقصود واضح است امر چندان مشگل نبوده بلكه سهل و خالى از دغدغه مىباشد و بهر تقدير در صورتى كه ناسك از منى خارج شده باشد لازم است دوباره براى انجام مراسم اعمالى به آن بقعه مراجعت نمايد . قوله : بعد قضاء مناسكه بمنى : قضاء به معناى انجام دادن است و ضمير مجرورى در [ مناسكه ] به ناسك راجع است و [ باء ] به معناى [ فى ] مىباشد . قوله : العود اليها : ضمير به [ منى ] راجعست . قوله : و الظاهر ان يقول : يعنى يقول المصنف ( ره ) . قوله : و لا يحسن تخصيص مناسك منى : يعنى تخصيص دادن آن به اينكه قبل از عود قرار گرفته . قوله : بعدها ما هو اقوى : ضمير در [ بعدها ] به مناسك منى راجع است و مقصود از [ ما هو اقوى ] اعمال مكه است و جهت اقوى بودن اين اعمال از اعمال اولى در منى اين استكه مقتضاى